شمس الدين محمد بن محمود آملي
230
نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى )
باز گردد . و زبان ترجمان دلست و تدبير كننده صلاح و فساد اگر بيند كه سخن بسيار ميگويد كارهاى بزرك يابد و اگر زبان خويش را دراز بيند سخن بسيار گويد و اگر زبان را به چيزى بسته بيند يا از دهان بيرون افتاده دليل آفت و رنج بود . و اگر بيند كه بر زبان او موى برآمد و همچنين اگر بيند كه به عضو ديگر سخن ميگويد آن سخن كسى باشد كه عضو به دو منسوبست . اگر بيند كه ملاذه فرود آمده است چنان كه حلق را ميگيرد دليل تنكى نفقه يا قرب اجل بود . دندان دليل باشد بر اهل بيت بيننده چهار دندان پيش دو زير و 2 بالا كه آن را ثنايا خوانند فرزندان و برادران و خواهران باشد و رباعيات كه پيوستهاند بثنا يا عم و خال و انياب كه پيوستهاند به رباعيات مهتران قبيله و طواحن كه بدان طعام خايند اسنان بالا خويشان پدر وزير خويشان مادر و بعضى گويند كه جانب راست بخويشان پدر و چپ بمادر . و اگر بيننده را اهل بيت نباشد بر دوستان و مشفقان و نزديكان كه بدين منزلت توانند بود و غائب شدن دندان غايب شدن آنكس باشد كه به دو منسوبست و افتادن به درد و رنج . اما اگر كسى بيند كه دندان را به آسانى بدست خويش بيرون آورد فرزندى باشد يا برادرى يا مالى و منفعتى و هر خللى كه در دندانها بيند خللى باشد در آنها كه با ايشان منسوبست و نيكوئى و روشنى بر ضد آن . و اگر بيند كه دندانهاى او افتاد دليل باشد بر درازى عمر بيننده و تفاوت دندان اختلاف باشد ميان ايشان . و اگر بيند دندان خويش را به قوت مىكند مال نه بمراد خرج كند يا قطع رحم كند كه از آنها كه آندندان به دو منسوبست و اگر بيند كه دندان او از زر است دليل بيمارى و گفتگوى بود .